Oranjegevoel

Vandaag is het Koninginnedag. De koningin bezoekt dit jaar Friesland, maar dat had ook best Zeeland of Flevoland kunnen zijn. Of Limburg, of …

Want wat onze meest bekende landgenoot jaarlijks op deze dag meemaakt en te zien krijgt, is overal ongeveer hetzelfde.  Oud-Hollandse spelen, kunstenaars met ‘unieke’ kunstwerken, klederdrachten, lokale lekkernijen, straatmuzikanten en dat alles natuurlijk altijd in gezelschap van een zenuwachtige burgemeester in zijn of haar zondagse pak. Het alom tegenwoordige publiek zwaait met vlaggetjes, duwt kinderen in de richting van de dichtstbijzijnde prinses en maakt foto’s. Maar bovenal is de massa gekleed in Oranje…

(Koninginnedagmarkt, Jan van Riebeeckplein, Arnhem)

Oranje kleding om uiting te geven aan ons ‘Oranjegevoel’. Maar wat is dat eigenlijk? Oranjegevoel steekt de kop op bij voetbalwedstrijden, tijdens de kampioenschappen schaatsen, met Koninginnedag, bij de uitvaart van André Hazes… allemaal gebeurtenissen waarbij we aangesproken worden op ons ‘Nederlanderschap’.

Het ‘Nederlander zijn’ is deel van onze sociale identiteit.  Onze sociale identiteit bestaat uit vele ’sub-identiteiten’ zoals bijvoorbeeld vader, bestuurslid, vrijwilliger, dochter, vriendin, Italiaan, homo, kunstenaar, vrouw, kattenliefhebber, directeur, buurvrouw, collega, moslim, bejaarde… noem maar op. Per situatie komen één of meer van deze sociale identiteiten naar voren. In gesprek met je buurvrouw zal zij jou in jouw identiteit van buurman aanspreken, maar op een beurs voor postzegelverzamelaars neem je ineens de identiteit van ‘filatelist’ aan. Sommige sociale identiteiten, zoals ‘vrouw’, ‘bejaarde’ of ‘moslim’ heb je altijd bij je, maar afhankelijk van de situatie is het belangrijk of niet. Ben jij de enige vrouw in een gezelschap van mannen, dan zal deze sociale identiteit veel belangrijker zijn dan wanneer je je in een gemengd gezelschap bevindt.

Het ‘Oranjegevoel’ is een manier om onze identiteit als ‘Nederlander’ te benadrukken.  In ons dagelijks leven valt het niet zo op dat we ‘Nederlander’ zijn (want dat zijn we met z’n vijftien miljoenen), dus hebben we er iets extra’s voor nodig om het te laten zien - een oranje muts bijvoorbeeld.

Gelukkig maar dat we op vakantie in het buitenland als vanzelf onze Nederlandse identiteit uitstralen, want je zou toch maar met zo’n muts in de brandende Spaanse zon moeten zitten…

 

Stapsgewijs begint een dagboek…

Als twaalfjarige hield ik voor het eerst een dagboek bij, in navolging van Anne Frank natuurlijk.  Een aantal jaren hield ik het vol, bijna dagelijks een paar kantjes met mijn belevenissen en gedachten. Diep geheim natuurlijk!

En toen werden de ‘brieven’ steeds korter en werden het er ook steeds minder. Het dagboektijdperk was voorbij.

Nu, zo’n twintig jaar nadat ik mijn laatste dagboekbrief schreef, begin ik zowaar opnieuw aan een dagboek. Maar dan wel anders dan toen: geen geknoei meer met doordrukkende balpennen, maar via het toetsenbord. Geen lange brieven meer, maar kortere ‘berichtjes’.  Het gaat ook niet meer (alleen) over mijn belevenissen en gedachten, maar over allerlei wetenswaardigheden rondom de ‘lerende mens’. En, nog het meest belangrijk: nu ben ik niet meer de enige lezer, maar mag iedereen meelezen!

Ik hoop dat jij ‘vaste lezer’ wordt en regelmatig terugkomt. Veel lees- en leerplezier!!